Pierwsze sposoby na wyciszenie wnętrz były proste i wynikały z dostępnych materiałów. W starożytności i średniowieczu stawiano na masę: kamienne mury, ceglane ściany, drewniane stropy z grubą warstwą polepy. Im cięższa przegroda, tym lepiej tłumiła dźwięki, choć nikt nie nazywał tego jeszcze akustyką. Rzymskie termy czy gotyckie katedry wykorzystywały kształt i kubaturę, by uzyskać pożądaną pogłosowość, a nie ciszę. Dopiero wraz z rozwojem miast i ciasną zabudową zaczęto dostrzegać problem hałasu sąsiedzkiego.

Przełom przyniosła rewolucja przemysłowa. W XIX wieku do miast napłynęły maszyny, tramwaje i fabryki, a wraz z nimi stały, męczący hałas. Architekci zaczęli eksperymentować z podwójnymi ścianami, pustkami powietrznymi i warstwami papy, filcu oraz korka. Wiele z tych pomysłów opisują stuletnie techniki dźwiękoszczelności pomieszczeń, które do dziś stanowią podstawę nowoczesnych rozwiązań. Wówczas powstały też pierwsze normy dotyczące grubości stropów i rozmieszczenia okien od podwórza.

Wiek XX to czas systemowego podejścia. Po drugiej wojnie światowej rozwój budownictwa prefabrykowanego wymusił opracowanie materiałów o przewidywalnych parametrach akustycznych. Pojawiły się wełna mineralna, pianki, płyty gipsowo-kartonowe i specjalne membrany. Zamiast stawiać wyłącznie na masę, zaczęto łączyć różne gęstości i tworzyć przegrody warstwowe. Dziś izolacja akustyczna to dziedzina inżynierska, w której liczy się nie tylko współczynnik Rw, ale też częstotliwość, mostki dźwiękowe i sposób montażu.

Współczesne materiały pozwalają osiągnąć ciszę w mieszkaniu bez grubych na pół metra murów. Cienkie maty akustyczne, panele kompozytowe czy okna z szybą zespoloną dają efekty, o jakich dawni budowniczowie mogli tylko marzyć. Historia izolacji akustycznej pokazuje jednak, że nie ma jednego złotego środka. Najlepsze rezultaty przynosi połączenie sprawdzonej masy, nowoczesnej chemii i świadomego projektowania.